دلم برای باغچه میسوزد

کسی به فکر گلها نیست

کسی به فکرماهیها نیست

کسی نمیخواهد باور کند که باغچه دارد میمیرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهی می شود

و حس باغچه انگار چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست

حیاط خانه ی ما تنهاست

حیاط خانه ی ما در انتظار بارش یک ابر ناشناس خمیازه میکشد

و حوض خانه ی ما خالیست

ستاره های کوچک بی تجربه از ارتفاع درختان به خاک میافتند

و از میان پنجره های پریده

رنگ خانه ی ماهی ها

شب ها صدای سرفه میآید

حیاط خانه ی ما تنهاست

فروغ فرخزاد